چشمان یک عبور

-----------------------------------------------------------

_{به طلب در جهان چه می پویی
چو تو گمگشته ای چه می جویی}

_{نفسی از همه تبرا کن
ساعتی چشم خویشتن وا کن}

^{لحظه ای درگذر از این پس و پیش}
_{لمحه ای درنگر به عالم خویش}

_{دیده بگشای ای که در خوابی
خویشتن را طلب مگر یابی خویشتن را طلب مگر یابی خویشتن را طلب مگر یابی}

_{چند ازین اشتغال بی حاصل
دیگران را و خود ز خود غافل؟}

_{تا تو در خویشتن نظر نکنی
و ان گه از خویشتن گذر نکنی}

_{تا تو در خویشتن نظر نکنی
و ان گه از خویشتن گذر نکنی}

_{نرسانی نظر به عین کمال
نشناسی فراق را از وصال/ نشناسی فراق را از وصال /نشناسی فراق را از وصال/}

_{(با جبرییل ماهرو ابلیس هم سیماستی..............
.....بنمای رخ...دم به دم...دم به دم وصال ای دوست....بنمای ای دوست... دم به دم....نشناسم فراق را از وصال.)}

_{تن تو خاک تیره را شد فرش
دل و جان تو تاج و قبه عرش}

_{تن تو خاک تیره را شد فرش
دل و جان تو تاج و قبه عرش}

_{گوهری پیش مفلسی ننهند
این بلندی به هرکسی ندهند نرسانی نظر به عین کمال نشناسی فراق را از وصال...}

_{گوهری پیش مفلسی ننهند
این بلندی به هرکسی ندهند}

_{عاشقان راست این مقام.اری
عاشقان را سزد چنین کاری}

_{عاشقان راست این مقام.اری
عاشقان را سزد چنین کاری عاشقان را سزد چنین کاری عاشقان را سزد چنین کاری}

_{عاشقان راست این مقام.اری}

_{باشد ...دم به دم وصال دوست.....}

اشک ان شب لبخند عشقم بود..

اشک ان شب لبخند عشقت! بود..

۱۹رمضان 1۴۲۸کوی دانشگاه تهران
ساعت ۳ بامداد
خداحافظی می کنیم

۱۹رمضان 1۴۲۸کوی دانشگاه تهران
می خوانی

 اگر مرا رها کنی تو را رها نمی کنم
اگر تو را رها کنم مرا رها نمی کنی

تکرار می کنیم
اگر تو را رها کنم مرا رها نمی کنی
  " این یه رمزه"
دوباره تکرار می کنیم
اگر تو را رها کنم مرا رها نمی کنی..

19رمضان 1۴۲۸-کوی دانشگاه تهران
امشب اگر یک نفر
فقط یک نفر
دستش به اسمان رسیده باشد
تمام است..

19رمضان 1۴۲۸-کوی دانشگاه تهران
 و ما برای همدیگر دعا می کنیم
دعا می کنیم :لحظه هایمان ابی باد...
هزار و یک بار تورا می خوانیم
هزار و یک بار تو را دوره می کنیم
و هزار و یک بار بیشتر
تو را طلب می کنیم!

تو را ...از تو... طلب می کنیم..

۱۹رمضان۱۴۲۸-کوی دانشگاه تهران
صدای پای باران می اید,پلک هامان بی قرار
ساعت 3 بامداد
خداحافظی می کنیم ....

۲۱رمضان ۱۴۲۸-کوی دانشگاه تهران-کوی دانشگاه تهران
                   الله اکبرخدا بزرگ تر است
                    الله اکبر.خدا بزرگ است!

         برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن
        که نگین پادشاهی بی نیازی دهد از کرم گدا را!

۲۳ رمضان ۱۴۲۸-کوی دانشگاه تهران
                      علی یعنی : بندگی....بندگی....بندگی
صدایش می زنیم: ایینه ذات خداست(کبریاست..)...علی...

 بندگی! بندگی!
الهی الغوث....الغوث....خلصنا من النار یا رب.... 
رهایی...رهایی......

درین ره گر به ترک خود بگویی
یقین گردد که تو راکاو تو تویی
بدین دریا گلیمت شسته گردد
اگر یک بار دست از خود بشویی
زبهر ابرو یکرویه کن کار
که اینجا ابرو ریزد دورویی
سر مویی ز تو تا با تو باقی است...
بدین ره در نگنجی گرچه مویی
تو را تا در درون صد خار خار است...
ازین بستان گلی هرگز نبویی...

۱۳مهر ۱۳۸۶
۱۳مهر ۱۳۸۶
سحر نزدیک است...

کمی جلوتر
من آن طرف امروز پیاده می شوم
 کمی نزدیک به پنجشنبه نگهدار
کسی از سایه های هر چه ناپیدا می اید
از آن طرف کودکی
و نزدیک پنجشنبه به راه بعد از امروز می افتد
کمی نزدیک به پنجشنبه نگهدار
تو همان آشناترین صدای این حدودی
که مرا میان مکث سفر
به کودک ترین سایه ها می بری
با دلم که هوای باغ کرده است
با دلم که پی چند قدم شب زیر ماه می گردد
و مرامی نشیند
 می نشینم و از یادمی روم
می نشینم و دنیا را فکر می کنم
آشناترین صدای این حدود پنجشنبه
 کنار غربت راه و مسافران چشمخیس
 دارم به ابتدای سفر می روم
به انتهای هر چه در پیش رو می رسم
 گوش می کنی ؟
می خواهم از کنار همین پنجشنبه حرفی بزنم
حالا که دارم از یاد می روم
دارم سکوت می شوم
می خواهم آشناترین صدای این حدود تازه شوم
گوش می کنی؟
پیش روی سفر
 بالای نزدیک پنجشنبه برف گرفته است
 پیش روی سفر
تا نه این همه ناپیدا
 تنها منم که آشناترین صدای این حدودم
 تنها منم که آشناترین صدای هر حدودم
 حالا هر چه باران است ، در من برف می شود
 هر چه دریاست ، در من آبی
حالا هر چه پیری است ، در من کودک
هر چه ناپیدا ، در من پیدا
حالا هر چه هر روز و بعد از این
 هر چه پیش رو
 منم که از یاد می روم ، آغاز می شوم
 و پنجشنبه نزدیک من است
 جهان را همین جا نگهدار
 من پیاده می شوم

 به بهانه سریال اغما که خیلی دوسش دارم این شعر سعدی رو بی مناسبت ندیدم.... ......؟؟!!

دیده از دیدار خوبان برگرفتن مشکلست

هر که ما را این نصیحت میکند بیحاصلست

یار زیبا گر هزارت وحشت از وی در دلست

بامدادان روی او دیدن صباح مقبلست

آنکه در چاه زنخدانش دل بیچارگان

چون ملک محبوس در زندان چاه بابلست

پیش از این من دعوی پرهیزگاری کردمی

باز میگویم که هر دعوی که کردم باطلست

زهر نزدیک خردمندان اگرچه قاتلست

چون ز دست دوست میگیری شفای عاجلست

من قدم بیرون نمی یارم نهاد از کوی دوست

دوستان معذور داریدم که پایم در گلست

باش تا دیوانه گویندم همه فرزانگان

ترک جان نتوان گرفتن تا تو گوئی عاقلست

آنکه میگوید نظر در صورت خوبان خطاست

او همین صورت همی بیند ز معنی غافلست

ساربان آهسته ران کارام جان در محملست

چارپایان بار بر پشتند و ما را بر دلست

سعدی آسانست با هرکس گرفتن دوستی

لیک چون پیوند شد خو باز کردن مشکلست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امروز ۷مهر..........

وقتی که با جبرییل ماهرو ابلیس هم سیماستی............................

^{آنکه گویند به عمری شب قدری باشد/مگر انست که با دوست به پایان ارند...}

^{دامن دولت جاویدو گریبان امید/حیف باشد که بگیرندو دگر بگذارند...}

دوش به دوش خستگیمان

ستاره ها

دشت شب را پر شدند

ما

اواز جغد ها را

از روزنه مبهوت دیواره ای سیاه

می ترسیدیم

دست در دستان ستاره ها

تا دشتستان ابی عشق

مرز نا امیدی را

ره سژردیم

بی انکه

واهمه ای باشد

تابستون هم داره میره!! سلام به همه روزهایی که  گذشت!!...
سلام جاده کرمانشاهی....سلام پاوه....سلام طاقبستان...سلام بیستون...سلام بابا طاهر...سلام قوری قلعه .......سلام......

تا حالا غرب ایران رو ندیده بودم...خیلی خوشگل بود! جاده های کوهستانی..گندم زارها..زمین های زرد و سبز....ادم حس هایدی بهش دست می داد.....!! 

.

.

تندی رگبار از تو
سر پناه یار از تو
قلب بر دیوار از من
شهر بی حصار از تو
گونه ی تبدار از من
بغض چشمه سار از تو

خواب گندم زار از تو
بخشش و ایثار از تو
هق هق بسیار از من
تردی بهار از تو
اسب بی سوار از من
قصه ی فرار از تو

نفس نفس بودن من از تو
شکفتن و گفتن من از تو
مرورم کن خط به خط از نو

بیا ببین در چه حالم از تو
ببین ببین چه زلالم از تو
بیا شعر محال من شو
این ترانه ها از تو
درس و بزم از تو
خواب این سفر از من
راه کجا از تو

خواب گندم زار از تو
بخشش و ایثار از تو
هق هق بسیار از من
تردی بهار از تو
اسب بی سوار از من
قصه ی فرار از تو

گر فراق بنده از بد بندگي است  ..  چـون تو با بد بد کني پس فرق چيست

اي بدي که تو کني در خشم و جنگ  ..  با طرب تر از سـماع و بانگ چنگ

اي جفاي تو ز دولت خــــوبتر   ..  و انتـقام تو ز جان محـــــــــــبوبتر

نار ِ تو اين است نورت چـون بود  ..  ماتم اين تا خود که سـورت چون بود

از حلاوت هـا که دارد جور تو  ..  وز لطافت کس نيابد غور تــو

نالم و ترسـم که او باور کند  ..  وز کرم آن جـور را کمــــــتر کند

**********

قطره ی  اشکی بود 

و سایه دستی  به روی دیوار

و اناری که    دانه دانه ی سرخش    ترانه ی  بودن را  می سرود

 وخون نوشته هایی

دنگ دنگ بر رگ های زمان 

جاری

.

.

 پرده را بادی می وزید گه گاهی

شبی اغاز می گشت

رویایی جان   می گرفت

.

.

                               ********************************

دلم می خواست قلم را در اغوش گیرم و  ستاره های  سربی ام را اویزان سیاهی  چشم هایت کنم ...دلم می خواست معجونی بسازم از کلمه ها بخورانم به تو....دلم می خواست شعری بگویم ....برای تو....تقدیم به تو.....دلم می خواست نامه ای عاشقانه بنویسم

.

.

.

دلم می خواست فریاد کنم.... زمزمه بس است...

                         اشکارا نهان کنم تا چند            دوست می دارمت به بانگ بلند

دلم می خواست ستاره قطبی   را بنشانم روبروی دلت و بارها بارها سجده زنم بر سنگفرش بودن تو..

دلم می خواست متعلق به تو باشم...دلم می خواست برای تو باشم...دلم می خواست با تو باشم...

دلم می خواست شربتی از دریای تو نوشم......اخر چقدر بزرگی...که هیچ کدورتی ابی ات را دودی نمی کند.....اخر چقدر ابی هستی.....

اخر ولی یک سوال دارم... با این همه ...شده دل تو هم بگیرد؟؟!!!!!!!

فرداي ان روز وبلاگ هايمان پر شد از پست ها
به درازاي يک شب يلدايي حرف ها بود براي شنیدن
و روايت ها بسيار

يک آسمان ِ شهاب باران  بود
که آرزوها را
روانه ي برساوش مي کردیم

سوز و  سرما بود
اتشی ساختیم تا
 قلب سرد و مه گرفته مان را
تنها خاکستری ای بماند
و هیچ ستاره ای
سرما نخورد

 تمامي روياهاي به خواب رفته ام بيدار بودند گویا
دلم  می خواست نبض تمامي ستاره ها را بگيرم
دستان سرد کوچکم را نردباني مي خواست
تا خانه اي بسازد ان طرف شب
اری ان شب

شعله هاي اتشين نگاه تو

تنها دلگرمي قلب کوچک من بود

.
.
چیزها دیدم من
من صورت هايي را ديدم از نوع فلكي كه اصلا شبيه عقرب و  و خرس و ملاقه نبودن
ملخ ها چقدر خودمانی شده بودند
ماه چقدر با ناز طلوع می کرد
چقدر خدا نزدیک بود
دماوند نزدیک
خورشید نزدیک

سوده چه زیبا گزارش داد:
"ما را نشان ستارگان مقصدي بکردي و همراهيِ دوستان را تنجم
. به کوه پاي دماوند برفتي ناگاه و دل بر علف هاي آنجا گره زدي
، ما را عادت ، بسيار به رصد کردن است
، چه ستاره اي روي زمين از پشت پنجره
! چه بارش شهابي برساوشي ، هر سال ، نيمه ي دوم مرداد ماه را
. اسد هي توضيح دادندي ، معين هي خواندندي، ميثم هي عکس گرفتندي
، با لذتي اکمل ، مريخ ديدندي ، شهاب نظاره ، جيغ روانه کردندي
دل غافل از اينکه
! ياد را برده بوديم که شايد اندکي فقط اندکي باد وزيدندي
و ما را سرما افتدي
ميان خيمه نشسته بودي که حس يخ زدن در بر گرفتندي
و چاره بر اين افتاد که امير را با هر چه جوانمرد همراه (حالا اگر مجيد را قلم بگيريم) از خواب ناز بيدار کردندي و آتشي مهيا کردندي که همه

! دزدي هيزم بود از کاهداني يک خر
اصغري نامي ، دم آتشين ، هي شعله بر فروختندي، فوت وار
(معصومه دمت گرم)
. نسوان بودندي و رهايي از خاموشي آتش را پرتاب آشغال تخمه
. قافله را چاره نبودي جز گرد آتش چرخيدندي و هي چليک چليک عکس يادگاري انداختندي
! تا صبح، بيچاره پسرک تن ورزيده، ضعيفه ها را گرم کردندي
صبح زود که خورشيد را نگاره کردندي
خيمه ها بر بسته روانه ي طهران شدندي و
، نتيجه اخلاقي به دست آوردندي که
خورشيد خوب
خواب خوب
گرما خوب
، به خدا همه چي خوب
منو نبريد ديگه اونجا
بارش شهابي چند منه من نوخوام برگردم"

 زهرا گفت: چه زیباست از راستای ستاره قطبی قبله را یافتن

و خاطره نوشت:"حالا هر ستارهای می توانست ستاره قطبی دلت باشد اگر بر یخبندانهای دلت عمود میشد و میتوانستی سرما را به امید درک گرما به رسمیت بپذیری"

دلم می خواست
دلم می خواست
 ان همه ستاره
 تا بی نهایت
 در شب کوچک من
ارمیده باشند

صبح که شد
من ماندم و
با کوله پشتی هامان
پر از حجم سبکی ها
غروبی را
بدرقه کردیم

 
و چقدراکنون دلم براي ان شب
 تنگ است

ای همسفر
دل تنگم
.
.
.
.

من که  روباه  بودنو به صدتا شازده کوچولو  بودن ترجیح می دم...شما چی؟! و هنوز هم عاشق این شعرم که میگه:  همیشه فاصله ایست...دچار باید بود...اگرچه منحنی اب بالش خوبی برای خواب دلاویز و ترد نیلوفر....همیشه فاصله ایست.....

چند روز پیش یه فیلم قشنگ دیدم که خیلی جالب بود واسم....

۱یه ریشه رو تصور کنید که عشق و سرمایه یک خانواده بهش بنده....یک تاکستان پر از درخت انگور ...جام های پر از شراب که هیچ وقت خالی نمی شن....وای اگه اون ریشه از بین بره....همه چی از بین رفته.....اگه حالا اون ریشه زنده نمی موند چه اتفاقی می افتاد.....نکنه که من و تو ریشه های حیاتی رو خوب اب ندیم.....نکنه همه برگ و بالی که گرفتیم رو یه جا از دست بدیم....نکنه اصلا ندونیم ریشه هامون کجاست...نکنه راه رو گم کنیم...نکنه قدردان اون ریشه نباشیم...اگه ریشه هامون رو از دست بدیم اونوقت چی میشه؟؟...

گاهی وقت ها برای پیدا کردن اون ریشه باید از نو شروع کرد....

۲ادم باید کاراگاه خوبی باشه...سرنخ همه چیزو پیدا کنه...سرنخ رفتارها و برخوردها......ادم بهتره بگم باید باغبون خوبی باشه.......

نظر شما چیه؟؟

...